Indonezja publikuje o zdjęciu do eVisa znacznie mniej niż większość krajów, a jedyną twardą liczbę, którą jednak podaje, wnioskodawcy najczęściej przeoczają: plik nie może przekraczać 200 KB. Zdjęcie z dzisiejszego telefonu waży 3-5 MB, czyli ponad piętnaście razy więcej, więc po prostu się nie wgra, dopóki nie zostanie skompresowane. Poza formatem i wagą pliku Dyrekcja Imigracji (Imigrasi) nie publikuje pełnej specyfikacji zdjęcia, a wiele z tego, co krąży w internecie — czerwone tło, dokładna proporcja twarzy — należy albo do innego indonezyjskiego dokumentu, albo pochodzi z podpowiedzi wewnątrz formularza wysyłki, a nie z opublikowanego przepisu.
Szybka diagnoza
Najwięcej wniosków zatrzymuje pułap 200 KB opublikowany na portalu eVisa — ten sam limit dotyczy skanu strony paszportu z danymi i to na nim wykłada się drugi plik. Dalej idzie pomylenie tła: czerwone tło, które wielu kojarzy z Indonezją, należy do krajowego dowodu tożsamości KTP-el oraz do dokumentów pobytowych cudzoziemców, a nie do zdjęcia wizowego. Cała reszta, którą portal sprawdza, to baza ICAO stosowana przez każdą kontrolę biometryczną.
Oficjalne wymagania eVisa wskazują fotografię paszportową w formacie JPG, JPEG lub PNG o maksymalnym rozmiarze 200 KB. Zdjęcie z dzisiejszego telefonu waży 3-5 MB, ponad piętnaście razy więcej, i trzeba je skompresować, zanim w ogóle da się je wgrać.
Ten sam pułap 200 KB dotyczy skanu strony paszportu z danymi osobowymi, którego portal żąda w tych samych formatach. Wnioskodawcy kompresują portret, zapominają o skanie paszportu — i wysyłka grzęźnie na drugim pliku.
Zdjęcie do eVisa wymaga gładkiego, równomiernie oświetlonego tła bez wzoru, cienia i drugiej osoby w kadrze. Czerwone tło, które ludzie pamiętają z Indonezji, to nie paszport: należy do krajowego dowodu tożsamości KTP-el — czerwone przy nieparzystym roku urodzenia, niebieskie przy parzystym — oraz do dokumentów pobytowych cudzoziemców. Białe jest bezpiecznym wyborem, choć portal nie podaje żadnego koloru.
Sam formularz wysyłki pokazuje podpowiedź dotyczącą kadrowania — od brody do czubka głowy między 50% a 60% wysokości obrazu, luźniej niż znane wielu 70-80% z innych wiz — oraz sugerowany rozmiar w pikselach. Poza formularzem Imigrasi nie publikuje żadnej z tych liczb, więc czytaj to, co pokazuje ekran wysyłki w momencie składania wniosku, zamiast liczby zasłyszanej gdzie indziej.
Imigrasi nie publikuje pełnej specyfikacji zdjęcia do eVisa; portal faktycznie sprawdza format i rozmiar pliku. Cała reszta to baza ICAO stosowana przez każdą kontrolę biometryczną, a zaczyna się tutaj: potrzebna jest formalna fotografia paszportowa, a nie zwykłe selfie. Ujęcie z wyciągniętej ręki przednim aparatem niesie zniekształcenie szerokokątne, które zmienia proporcje twarzy.
Również z bazy ICAO, a nie z opublikowanego indonezyjskiego przepisu: na zdjęciu masz być tylko ty, w równym świetle, bez cienia na twarzy i na tle. Druga osoba częściowo w kadrze albo cień padający na tło to częsty powód, dla którego skądinąd poprawne zdjęcie wraca.
Imigrasi nie publikuje żadnej zasady dotyczącej okularów przy zdjęciu do eVisa. Obowiązuje baza ICAO stosowana przez każdy system biometryczny: oboje oczu musi być wyraźnie widocznych i bez odblasków. Dlatego przyciemniane lub ciemne soczewki, a także odbicie na szkle, traktuje się tak samo jak niewidoczne oczy — w razie wątpliwości bezpieczniej je zdjąć.
Nie, i warto to nieporozumienie wyjaśnić. Czerwone tło należy do indonezyjskiego krajowego dowodu tożsamości KTP-el — czerwone dla urodzonych w roku nieparzystym, niebieskie dla parzystego — oraz do dokumentów pobytowych cudzoziemców. Indonezyjskie paszporty mają gładkie jasne tło, jak większość dokumentów zgodnych z ICAO, a zdjęcie wizowe, które wgrywasz, to jeszcze trzecia, osobna rzecz. Imigrasi nie przypisuje mu żadnego koloru, więc gładkie, równomiernie oświetlone białe tło to bezpieczne odczytanie.
200 KB. Portal eVisa wskazuje fotografię paszportową w JPG, JPEG lub PNG o maksymalnym rozmiarze 200 KB, a ten sam pułap dotyczy skanu strony paszportu z danymi osobowymi. To zdecydowanie najczęstszy powód, dla którego wysyłka grzęźnie: zdjęcie prosto z galerii telefonu przekracza limit piętnaście do dwudziestu pięciu razy i po prostu się nie wgrywa.
Imigrasi nie publikuje żadnej zasady dotyczącej okularów przy zdjęciu do eVisa — portal sprawdza format i rozmiar pliku, a nie oprawki. Obowiązuje natomiast baza ICAO stosowana przez każdą kontrolę biometryczną: oboje oczu wyraźnie widocznych, bez odblasków. Ponieważ przyciemniane soczewki albo odbicie traktuje się tak samo jak zasłonięte oczy, bezpieczniej je zdjąć, chyba że masz pewność, że nie ma żadnego refleksu.
Zweryfikowano .
Prześlij nowy portret — Anfas.Pro automatycznie zastosuje prawidłowe kadrowanie, tło i ramkę biometryczną oraz pokaże wynik przed płatnością.