Karta pobytu w UE: dlaczego Holandia wymaga określonej szerokości twarzy od ucha do ucha, a Szwecja sama robi zdjęcie

Porównanie wymagań dotyczących zdjęcia do karty pobytu: Holandia, Niemcy, Szwecja

Ponieważ ogólnoeuropejskie rozporządzenie nie ustala publicznie dostępnych wartości w milimetrach, parametry zdjęcia zależą od kraju, w którym składa się wniosek. Sprawdziliśmy wymagania trzech państw, które w różny sposób podchodzą do biometrii.

Rozporządzenie UE 1030/2002: co ujednolicono, a co pozostaje niejawne

Podstawą dla wszystkich kart pobytu w Unii Europejskiej jest rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich, w wersji skonsolidowanej uwzględniającej późniejsze zmiany. Akt ten reguluje fizyczne cechy samej plastikowej karty, natomiast wymagania dotyczące jakości wizerunku twarzy przeniesiono do specyfikacji technicznych.

Zgodnie z rozporządzeniem dokumenty pobytowe wydaje się jako samodzielne dokumenty w formacie ID-1 lub ID-2, w oparciu o specyfikacje dokumentu ICAO Doc 9303, wydanie 7, 2015. Karta musi być wykonana w całości z poliwęglanu lub równoważnego polimeru syntetycznego o trwałości co najmniej 10 lat. Zdjęcie, podobnie jak pozostałe dane biograficzne, w tym podpis posiadacza, jest zintegrowane z podstawowym materiałem dokumentu. Personalizację wykonuje się techniką grawerowania laserowego lub inną równie bezpieczną technologią.

An identity photograph shall be securely integrated into the card body and secured by a diffractive optically variable image device (DOVID).

Rozporządzenie poświęca osobną uwagę zabezpieczeniom optycznym: zdjęcie musi być trwale zintegrowane z korpusem karty i zabezpieczone dyfrakcyjnym optycznie zmiennym elementem (DOVID); osobny DOVID przewidziano do ochrony portretu.

Samo rozporządzenie nie podaje jednak ani szerokości kadru w milimetrach, ani procentu powierzchni, jaką ma zajmować twarz. Artykuł 2 ust. 1 lit. e) rozporządzenia stanowi, że wymagania dotyczące jakości i wspólnych standardów wizerunku twarzy oraz odcisków palców przyjmuje się w formie dodatkowych specyfikacji technicznych. Zgodnie z procedurą z art. 7 ust. 2 specyfikacje te mogą zostać uznane za tajne i nie być publikowane.

Przepisy krajowe: od dokładnych milimetrów po cyfrowe przesyłanie zdjęć

Wobec braku publicznych ogólnoeuropejskich norm w milimetrach wnioskodawcy muszą kierować się przepisami kraju pobytu. W naszej zweryfikowanej bazie 241 profili dokumentów 52 określa tło jako białe, 23 wskazuje konkretny odcień inny niż biały, a pozostałe wymagają jasnego tła bez określenia dokładnego koloru. Dane według stanu na 22.09.2026.

Holandia: milimetrowa precyzja i dwie ścieżki składania wniosku

Służba Imigracji i Naturalizacji (IND) odsyła do tych samych wymagań, które obowiązują przy holenderskich paszportach i są opublikowane na stronie rijksoverheid.nl. Zdjęcie musi mieć stały format 35 × 45 mm. Rozdzielczość pliku cyfrowego to co najmniej 400 dpi, a samo zdjęcie w chwili składania wniosku nie może być starsze niż 6 miesięcy.

W Holandii określono wysokość twarzy od podbródka do czubka głowy: od 11 lat — minimum 26 mm i maksimum 30 mm; do 10 lat włącznie — minimum 19 mm i maksimum 30 mm. Szerokość twarzy od punktu przyczepu jednego ucha do drugiego wynosi od 16 mm do 20 mm. Same uszy nie muszą być widoczne, jeśli widać szerokość twarzy. Tło: jasnoszare, jasnoniebieskie lub białe; równe, jednobarwne, bez gradientu, z wystarczającym kontrastem między głową a tłem.

Nakrycie głowy jest dopuszczalne ze względów religijnych lub światopoglądowych. Musi być jednolite i kontrastować z tłem. Jeśli przed złożeniem wniosku chcesz przygotować prawidłowy plik cyfrowy lub do druku, możesz zrobić zdjęcie do karty pobytu w UE online w naszym systemie.

Niemcy: odesłanie do przepisów paszportowych i stałe opłaty

W Niemczech wymagania dotyczące zdjęcia określa § 60 ust. 1 rozporządzenia o pobycie cudzoziemców (AufenthV) poprzez odesłanie do § 4 rozporządzenia paszportowego z 19 października 2007 roku; zdjęcie musi pozwalać na jednoznaczną identyfikację cudzoziemca, a twarz i głowa nie mogą być na nim zakryte.

Właściwy organ może dopuścić LUB nakazać wyjątki dotyczące nakrycia głowy, jeśli tożsamość nadal da się wystarczająco ustalić. Obowiązek wnioskodawcy w Niemczech: na żądanie urzędu przedstawić aktualne zdjęcie ALBO uczestniczyć w jego wykonaniu. Zmiana zdjęcia jest dopuszczalna wyłącznie w trybie przewidzianym w ustawie o pobycie lub w samym rozporządzeniu. Urząd przechowuje zdjęcie w celu umieszczenia go w dokumencie oraz późniejszego porównania z rzeczywistym wyglądem posiadacza dokumentu.

Niemieckie opłaty za kartę pobytu określa § 45 AufenthV. Wydanie Aufenthaltserlaubnis, Blaue Karte EU lub karty ICT kosztuje 100 euro. Przedłużenie do trzech miesięcy — 96 euro, powyżej trzech miesięcy — 93 euro. Zmiana w związku ze zmianą celu pobytu połączona z przedłużeniem — 98 euro. Wydanie Mobiler-ICT-Karte kosztuje 80 euro, a jej przedłużenie — 70 euro.

Od 1 maja 2025 roku zdjęcia biometryczne do dokumentów pobytowych muszą być wykonywane cyfrowo w urzędach państwowych lub przez podłączone studia fotograficzne/sklepy, które przesyłają je bezpiecznym kanałem.

Szwecja: brak ponownego wykorzystania danych i status karty

W Szwecji (Migrationsverket) dane biometryczne nie są wykorzystywane ponownie. Nie przechowuje się ich między kolejnymi wizytami. Zdjęcie i odciski palców trzeba oddawać od nowa za każdym razem, gdy potrzebna jest nowa karta, także przy przedłużeniu zezwolenia.

Okres ważności szwedzkiej karty pobytu pokrywa się z okresem ważności zezwolenia, ale nie przekracza trzech lat. Karta nie jest uznawana za oficjalny dokument tożsamości ani dokument podróży i nie można nią potwierdzić tożsamości.

Dlaczego wnioski są odrzucane: analiza odmów i opóźnień

Choć sama karta jest ustandaryzowana, procedura składania wniosku często zatrzymuje się właśnie z powodu zdjęć. Analiza oficjalnych wyjaśnień urzędów wskazuje kilka strukturalnych przyczyn odrzucania zdjęć.

• Wiara w mit „jednolitego europejskiego formatu”. Rozporządzenie 1030/2002 reguluje kartę, a nie zdjęcie. Specyfikacje techniczne UE dotyczące jakości wizerunku twarzy mogą być utajnione i niepublikowane, dlatego jednolity format zdjęcia do karty pobytu nie istnieje.
• Pomijanie drugiego wymiaru twarzy w Holandii. Holenderska norma określa nie tylko wysokość twarzy, lecz także jej szerokość — 16–20 mm od punktu przyczepu jednego ucha do drugiego. To drugi wymiar, niezależny od wysokości, z powodu którego zdjęcie może zostać odrzucone mimo formalnie prawidłowej wysokości głowy. IND wprost formułuje konsekwencje:

  Een foto die niet aan de vereisten voldoet, levert onnodige vertraging op.

  (Zdjęcie, które nie spełnia wymagań, powoduje niepotrzebne opóźnienie).
• Błędy związane z ponownym wykorzystaniem biometrii. Zasady ponownego wykorzystania danych różnią się zasadniczo. Szwedzki urząd za każdym razem fotografuje osobę od zera. IND wykorzystuje dane biometryczne ponownie, jeśli oddano je mniej niż 6 miesięcy wcześniej.
• Różne nośniki w zależności od ścieżki złożenia wniosku. W Holandii ta sama ścieżka daje dwa różne nośniki: w ambasadzie pracownik skanuje przyniesione papierowe zdjęcie, a w okienku IND zdjęcie robi sam pracownik. Wnioskodawca dowiaduje się o tym wyłącznie z załącznika 7102, którego nie trzeba przesyłać razem z wnioskiem.
• Błędna interpretacja zasad dotyczących nakryć głowy. Niemieckie sformułowanie o nakryciu głowy działa w obie strony: urząd może wyjątek „dopuścić LUB NAKAZAĆ” — czyli może zarówno zażądać zdjęcia nakrycia głowy, jak i wymagać jego obecności, jeśli inaczej nie da się ustalić tożsamości.

Procedura krok po kroku: jak oddaje się dane biometryczne w różnych krajach

Procedura fotografowania i pobierania odcisków palców jest ściśle związana z miejscem złożenia wniosku. Oto jak wygląda ten proces w zależności od przepisów krajowych.

1. Ustalenie, gdzie powstaje zdjęcie. W Szwecji zdjęcie wykonuje się w urzędzie lub w placówce zagranicznej. W przypadku dzieci do 2 lat IND wymaga przesłania zdjęcia wykonanego przez fotografa; w okienku IND zdjęcie robi pracownik. W Niemczech od 1 maja 2025 roku zdjęcie wykonuje urząd lub podłączone studio fotograficzne i przesyła je bezpiecznym kanałem.
2. Oddanie danych biometrycznych i starej karty. Szwedzką kartę wydaje się wyłącznie na podstawie świeżych danych biometrycznych: zdjęcie i odciski palców oddaje się przy każdym wydaniu. Starą kartę pobytu trzeba zwrócić przy odbiorze nowej. W Holandii IND wykorzystuje ponownie dotychczasowe dane biometryczne, jeśli wnioskodawca oddał je mniej niż 6 miesięcy wcześniej w okienku IND lub w ambasadzie za granicą.
3. Uiszczenie opłat. W Niemczech za wydanie Aufenthaltserlaubnis, Blaue Karte EU lub karty ICT płaci się 100 euro (§ 45 AufenthV). Przedłużenie na okres do trzech miesięcy kosztuje 96 euro, na dłużej — 93 euro.
4. Oczekiwanie na wydanie i doręczenie. W Szwecji przy fotografowaniu w ambasadzie lub konsulacie generalnym dostarczenie karty do placówki trwa do czterech tygodni; przy fotografowaniu w Statens servicecenter karta przychodzi na adres domowy w ciągu dwóch tygodni.

Źródła

Artykuł opiera się na oficjalnych rozporządzeniach Unii Europejskiej i krajowych aktach prawnych państw członkowskich. Wszystkie dane są aktualne na dzień ostatniej weryfikacji.

• Rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych (tekst skonsolidowany) — EUR-Lex (Rada Unii Europejskiej) (sprawdzono 22.09.2026).
• § 60 niemieckiego rozporządzenia o pobycie cudzoziemców (AufenthV) — Bundesamt für Justiz (sprawdzono 22.09.2026).
• § 45 niemieckiego rozporządzenia o pobycie cudzoziemców (opłaty za kartę pobytu) — Bundesamt für Justiz (sprawdzono 22.09.2026).
• Wymagania dotyczące zdjęcia (Eisen aan de pasfoto) — Rijksoverheid (rząd Holandii) (sprawdzono 22.09.2026).
• Formularz 7102 „Vingerafdrukken, pasfoto en handtekening” — IND (Holandia) (sprawdzono 22.09.2026).
• Wyjaśnienia dotyczące karty pobytu (Uppehållstillståndskort) — Migrationsverket (Szwecja) (sprawdzono 22.09.2026).
• Wymagania dotyczące wydawania dokumentów — Service Berlin (sprawdzono 22.09.2026).